Hayford Amedji-Dela Anyidoho

📘 مقاله آموزشی – دستور زبان و موضوعات درس 3: „ما در حال اسباب‌کشی هستیم.“

---

---

🔹 Themen / موضوعات:

• Wohnungssuche / جستجوی آپارتمان
• Wohnungseinrichtung / مبله کردن آپارتمان
• Nachbarschaft / همسایگی

---

🔹 Grammatik / گرامر:

1. Wechselpräpositionen: Akkusativ vs. Dativ / افعال «liegen, stehen, hängen, sitzen» در مقابل «legen, stellen, hängen, setzen»

Erklärung der Wechselpräpositionen: Wechselpräpositionen sind Präpositionen, die je nach Kontext entweder den Dativ oder den Akkusativ regieren. Der Schlüssel zum Verständnis ist die Frage, ob eine Bewegung zu einem Ort hin (Akkusativ, wohin?) oder das Verweilen an einem Ort (Dativ, wo?) ausgedrückt wird.

Wechselpräpositionen (حروف اضافه‌ی دو حالته) حروف اضافه‌ای هستند که بسته به متن، حالت داتیو (Dativ) یا آکوزاتیو (Akkusativ) را می‌گیرند. آنها با آکوزاتیو استفاده می‌شوند، اگر حرکت به سمت یک مکان را بیان کنند (پاسخ به سوال wohin? – به کجا چیزی گذاشته، قرار داده، آویزان یا نشانده می‌شود). آنها با داتیو استفاده می‌شوند، اگر موقعیت ثابت یا ماندن در یک مکان را بیان کنند (پاسخ به سوال wo? – کجا چیزی قرار دارد، ایستاده است، آویزان است یا نشسته است). نه حرف اضافه دو حالته در آلمانی عبارتند از: an, auf, hinter, in, neben, über, unter, vor, zwischen.

توضیح حروف اضافه دو حالته: Wechselpräpositionen (حروف اضافه‌ی دو حالته) حروف اضافه‌ای هستند که بسته به متن، حالت داتیو (Dativ) یا آکوزاتیو (Akkusativ) را می‌گیرند. آنها با آکوزاتیو استفاده می‌شوند، اگر حرکت به سمت یک مکان را بیان کنند (پاسخ به سوال به کجا؟). آنها با داتیو استفاده می‌شوند، اگر موقعیت ثابت یا ماندن در یک مکان را بیان کنند (پاسخ به سوال کجا؟). نه حرف اضافه دو حالته در آلمانی عبارتند از: an, auf, hinter, in, neben, über, unter, vor, zwischen.

---

Verben mit Dativ (statisch, wo? – eine Position beschreiben): Diese Verben beschreiben, dass etwas oder jemand bereits an einem bestimmten Ort قرار دارد.

افعال با حالت داتیو (ثابت، کجا؟ – توصیف یک موقعیت): این افعال بیان می‌کنند که چیزی یا کسی از قبل در یک مکان مشخص قرار دارد.

• liegen (lag, gelegen) – دراز کشیدن / قرار داشتن (مثلاً صاف روی یک سطح)
• stehen (stand, gestanden) – ایستادن / قرار داشتن (مثلاً عمودی)
• hängen (hing, gehangen) – آویزان بودن / قرار داشتن (مثلاً از یک دیوار، معلق)
• sitzen (saß, gesessen) – نشستن / قرار داشتن (مثلاً روی صندلی)

Beispiele:

• Das Buch liegt auf dem Tisch. (Wo liegt das Buch? روی میز.)
• Die Vase steht auf dem Regal. (Wo steht die Vase? روی قفسه.)
• Das Bild hängt an der Wand. (Wo hängt das Bild? روی دیوار.)
• Die Katze sitzt auf dem Sofa. (Wo sitzt die Katze? روی مبل.)

مثال‌ها:

• کتاب روی میز قرار دارد.
• گلدان روی قفسه ایستاده است.
• عکس به دیوار آویزان است.
• گربه روی مبل نشسته است.

---

Verben mit Akkusativ (dynamisch, wohin? – eine Bewegung zu einem Ort hin beschreiben): Diese Verben beschreiben eine Handlung, bei der etwas oder jemand an einen bestimmten Ort gebracht wird.

افعال با حالت آکوزاتیو (پویا، به کجا؟ – توصیف حرکت به سمت یک مکان): این افعال عملی را توصیف می‌کنند که در آن چیزی یا کسی به یک مکان مشخص منتقل می‌شود.

• legen (legte, gelegt) – قرار دادن (چیزی را به صورت صاف در جایی قرار دادن)
• stellen (stellte, gestellt) – قرار دادن / گذاشتن (چیزی را به صورت عمودی در جایی قرار دادن)
• hängen (hängte, gehängt) – آویزان کردن (چیزی را در جایی آویزان کردن)
• setzen (setzte, gesetzt) – نشاندن / نشستن (کسی/خود را در جایی نشاندن)

Beispiele:

• Ich lege das Buch auf den Tisch. (Wohin lege ich das Buch? روی میز.)
• Sie stellt die Vase auf das Regal. (Wohin stellt sie die Vase? روی قفسه.)
• Er hängt das Bild an die Wand. (Wohin hängt er das Bild? به دیوار.)
• Wir setzen die Katze auf das Sofa. (Wohin setzen wir die Katze? روی مبل.)

مثال‌ها:

• من کتاب را روی میز می‌گذارم.
• او گلدان را روی قفسه قرار می‌دهد.
• او عکس را به دیوار آویزان می‌کند.
• ما گربه را روی مبل می‌نشانیم.

---

2. Temporalangaben: „zuerst, dann, danach, später, schließlich, zuletzt“

Erklärung: Temporalangaben (قیدهای زمان) geben die zeitliche Reihenfolge von Ereignissen an. Sie sind Adverbien und können am Satzanfang stehen, was dann eine Inversion (فعل قبل از فاعل) nach sich zieht.

توضیح: قیدهای زمان، ترتیب زمانی رویدادها را نشان می‌دهند. آنها قید هستند و می‌توانند در ابتدای جمله قرار بگیرند، که در این صورت باعث وارونگی (فعل قبل از فاعل) می‌شوند.

• zuerst: به عنوان اولین، در ابتدا
• dann: سپس، بعد از آن
• danach: بعد از آن
• später: در زمان بعدی
• schließlich: در پایان یک روند یا زنجیره‌ای از رویدادها (سرانجام، در نهایت)
• zuletzt: در نهایت، به عنوان آخرین مورد (در آخر، سرانجام)

Beispiele:

• Zuerst packen wir die Kartons.
• Dann rufen wir ein Umzugsunternehmen an.
• Danach kaufen wir neue Möbel.
• Später streichen wir die Wände.
• Schließlich feiern wir die Einweihungsparty.
• Zuletzt entspannen wir uns.

مثال‌ها:

• اول جعبه‌ها را بسته‌بندی می‌کنیم.
• سپس با یک شرکت اسباب‌کشی تماس می‌گیریم.
• بعد از آن مبلمان جدید می‌خریم.
• بعداً دیوارها را رنگ می‌کنیم.
• سرانجام جشن خانه‌تکانی را برگزار می‌کنیم.
• در نهایت استراحت می‌کنیم.

---

Wiederholung / مرور

1. Wechselpräpositionen: Dativ / حروف اضافه دو حالته: حالت داتیو

Erklärung: Zur Erinnerung: Wechselpräpositionen regieren den Dativ, wenn sie eine statische Position (keine Bewegung zum Ort hin) beschreiben. Die Frage ist immer: Wo? (کجا؟).

توضیح: برای یادآوری: حروف اضافه دو حالته زمانی که یک موقعیت ثابت (عدم حرکت به سمت مکان) را توصیف می‌کنند، حالت داتیو را می‌گیرند. سوال همیشه این است: Wo? (کجا؟)

Wechselpräpositionen im Dativ / حروف اضافه دو حالته در حالت داتیو:

• in (در، داخل)
• an (کنار، بر، روی – تماس عمودی یا سطح آب)
• auf (روی، بالای – تماس افقی)
• vor (جلوی)
• hinter (پشت)
• neben (کنار)
• über (بالای – معلق، بدون تماس)
• unter (زیر)
• zwischen (بین)

Beispiele:

• Das Bild hängt an der Wand.
• Die Bücher stehen im Regal.
• Der Teppich liegt auf dem Boden.
• Das Auto steht vor dem Haus.

مثال‌ها:

• عکس به دیوار آویزان است.
• کتاب‌ها در قفسه قرار دارند.
• فرش روی زمین افتاده است.
• ماشین جلوی خانه پارک شده است.

---

2. Personalpronomen: Dativ / ضمایر شخصی: حالت داتیو

Erklärung: Personalpronomen im Dativ ersetzen Nomen, die der indirekte Ergänzung eines Verbs oder die Ergänzung einer Präposition im Dativ sind. Man fragt: Wem? (به چه کسی؟ / برای چه کسی؟).

توضیح: ضمایر شخصی در حالت داتیو جایگزین اسم‌هایی می‌شوند که مفعول غیرمستقیم یک فعل یا متمم یک حرف اضافه در حالت داتیو هستند. سوال این است: Wem? (به چه کسی؟ / برای چه کسی؟)

Nominativ (حالت فاعلی)	Dativ (حالت داتیو)
ich (من)	mir (به من/برای من)
du (تو)	dir (به تو/برای تو)
er (او – مذکر)	ihm (به او/برای او)
sie (او – مونث)	ihr (به او/برای او)
es (آن – خنثی)	ihm (به آن/برای آن)
wir (ما)	uns (به ما/برای ما)
ihr (شما – جمع غیر رسمی)	euch (به شما/برای شما)
sie (آنها)	ihnen (به آنها/برای آنها)
Sie (شما – محترمانه)	Ihnen (به شما/برای شما)

Beispiele:

• Ich gebe dir den Schlüssel. (Wem gebe ich den Schlüssel? Dir.)
• Die Wohnung gefällt ihm sehr gut. (Wem gefällt die Wohnung? Ihm.)
• Kannst du uns helfen? (Wem kannst du helfen? Uns.)
• Ich erzähle Ihnen die Geschichte. (Wem erzähle ich die Geschichte? Ihnen.)

مثال‌ها:

من داستان را به شما می‌گویم.

من کلید را به تو می‌دهم.

آپارتمان خیلی به او می‌آید.

آیا می‌توانی به ما کمک کنی؟